عقب كار خود مىروند تا مرتبه‌ى ديگر گرسنه شوند ، وقتى گرسنه شد دوباره به فكر شكار مىافتند . اهل دنيا يا دنيا پرستان ، خاصيت همين حيوانات درنده جنگل را دارند ؛ منتهى حيوانات بعد از آن‌كه شكار كرد و شكمش سير شد ، ديگر به دنبال شكار نمىروند . اماّ دنيا پرستان هرگز سير نمىشوند ، هرچند دنيا داشته باشند ، بازهم گرسنه هستند . هرچند خون مردم را بياشامند بازهم از خون‌خوارى دست بر نمىدارند ؛ بلكه تشنگىشان به دنيا زياتر مىشود . غرايز مهار شده مؤمنين اماّ اهل آخرت اين چنين نيستند . مؤمنين همه اهل آخرت‌اند ، مؤمن هيچ‌وقت لجام گسيخته نيست . مؤمن غرايز خود را مهار و هوس‌هاى خود را كنترل مىكند . مؤمن مانند اسب لجام دارد . هرجا كه صاحب اسپ هدايت دهد به همان‌طرف حركت مىكند . اگر اسب توسط صاحبش اداره نشود ، ممكن است يك‌وقتى در گودى بيفتد و كمرش بشكند . صاحب اسب هميشه متوجه اسب خود است تا به بيراهه نرود ؛ اگر به بيراهه روى آورد ، فورا جلو او را برمىگرداند و اورا از حطر احتمالى نجات مىدهد ، انسان مؤمن نيز چنين است ، مؤمن نيز صاحب دارد ، صاحب مؤمن دين اوست . مؤمن تابع قانون است ، هيچ‌گاه بر روى قانونىكه خدا وضع نموده است پاى نمىگزارد و از آن تخلف نمىكند . در حديثى نقل شده است كه « الْمُؤْمِنُ مُلْجَمٌ بِلِجَامٍ » مؤمن مثل اسب لجام بردهان دارد ، نمىتواند هرجا دلش بخواهد برود ؛ ولى دنيا پرستان و اهل دنيا لجام گسيخته هستند ، هر چه دلش بخواهد انجام مىدهند . انسان لجام گسيخته نه پرواى حلال را